بامایگانه باش

چشمهایت ترک خورده ، خوب نگاهشان کن

خون می پاشد انگار از محدوده ی این بادام سرخ 

از چه می خواهی اعتراف کنم 

گفتم :‌ سیگار از لای انگشتانم می افتد اما نام تو تازه زیر دندانم مزه کرده است . 

عکس ها و یادگاری هایت به چه دردم می خورد وقتی خودت را لای خروارها خاک باید جستجو کرد .. آنجا هم که نیستی .. 
تمام وجودم را جمع کردم تا دستان نوجوانت را برای لحظه ای بفشارم اما دیگر چه مفهومی داشت دستانی که دیگر سرد شده بود . حالا آرام بخواب ... اصلا به تو چه ربط دارد که در دنیای ما زنده ها چه می گذرد .. 

آسمان صاف شب ماه کامل را پیشکش می برد برای غربی ترین خاکی که شاهزاده وار آرامش را از این همه سیاهی می خواهد تا باز این چرخ بچرخد و بچرخد و روز از پی روز و شب از پی خورشیدی که جز اشعه های مضر برای ما چیزی ندارد ..

هر روز که می گذرد آرام آرام خنده ام را جمع می کنم و ترس جایش را پر می کند . دیگر باید تمام عکسهای یادگاری را از مقابل چشمانم بردارم و کمی خودم را در آیینه ی زندگی ببینم .

لبهامو گذاشتی لای این چرخ خیاطی زپرتی و هی تق تق تق ، نه نخ و سوزنی نه دوخت و دوزی ، نه با این صابونای مخصوص خیاطی خط و نشونه ای

چشمام وغ زده میون این همه فشار ، فقط یه لحظه اروم تر ، تو روخدا بذار یه لحظه هم که شده چشمام رو هم بره

زن قرمز پوش مو طلایی  ، پاها از هم باز کرده ،در فکر اجرای ملودی خود به بهترین نوع ممکن .. سازش در میان ران هایش و آکورد های بی نظیر در چشم انداز چشمانش طرح حادثه ای را در دلم خط و نشان می کشد  که می دانم تا لحظه ای دیگر منی از من نمی ماند ... این آکورد ها را از کجا می آوری  ؟

١ : امروز آمدم وبلاگ را بازکردم و برای لحظاتی غرق در خاطره های سالها پیش بودم . آمار بازدید ها برایم خنده آور است ..کامنت ها نیز .. راستی کو ؟ کجاست آن همه شور و حال ؟ کجا هستند دوستان قدیم  ؟ کجاست آن همه نقد و نظر ها ... جر و بحث ها ... سر زدن ها ... خواندن ها ... ؟ از بین تمامی دوستان وبلاگی که دارم تنها یک یا دو نفر هنوز و مدام می نویسند . جالبست . یعنی چه شده و چه بلایی سر باقی امده ؟‌ کارنامه ی خودم را هم که نگاه می کنم سیاه تر از همه .. راستی یک سال و نیم است که دیگر آن شوق نوشتن دروبلاگ ها نیست ... یعنی همه مشغول به زندگی خودند ؟ یعنی حتی فرصتی نیست برای بروزکردن ها و سر زدن ها ... یا حوصله ای نیست ؟

٢ :‌ این روز ها مجال دنبال کردن محصولات هنری هم نیست که اگر باشد هم راستش چیز دندان گیری به چشم نمی آید .. اما این روزها محصولی به بازار آمده که با تمام ضعف هایی که دارد باز حکم تازیانه ایست برای این همه رخوت و سکوت :

 شوکران نوش  کاری ست که ازسوی انتشارات دارینوش به بازار آمده که در مجموعه ی مورد نظر اشعار غزل سرای بزرگ و ماندگار زمان ما حسین منزوی با صدای خود او که به صورت ٢ عدد سی دی در یک کاور شامل ٢٠ شعر  گرد آوری شده است در دسترس علاقه مندان به غزل های این شاعر بزرگ قرار گرفته است . 

البته کار با تمام ضعف های فاحشی که دارد - مخصوصا در  طرح جلد کاملا ابتدایی آن -  ارزش بارها و بارها گوش کردن را دارد . و البته با خرید این نوع محصولات و رونق بازار آن تهیه کنندگان و انتشارات مجاب به تهیه و توزیع این نوع کالا ها می شوند .

                                                                           ودیگر درود و بدرود

این زمزمه ها که در گوشم می خوانی معلوم نیست برای آن دلقک آوازه خان* باشد که صدایش نزدیک ترین صداست به دلم  که با  قهوه ی در دست که دیگر سرد شده است و این سیگار لعنتی که مدتهاست طعم اصیلش در خاطرات جستجو می شود ... نه دلقک  آواز خان ! هیچ زمزمه ای جز قایقران تو این روزها به من نزدیک نیست.

* : the_tiger_lillies

این زمزمه ها ها ها ها ها بگو بگو بگو بگو کلافه ام کردی بگو واستا واستا واستا واستا ، برنگرد می خوام سیر دلمو به دستات بسپرم که با خودت ببری .

باز آمدم باز آمدم هذا جنون العاشقین

باسوز و باساز آمدم هذا جنون العاشقین

با زخم باید ساخت ، طول می کشه ولی خوب می شه

(‌سگ کشی - بهرام بیضایی )

کلمات بر سرم عمود می بارند

همچون تگرگ

****

بر کف خیابان آسفالته با قامتی نه چندان استوار ،شلنگ تخته راه خانه ام را طی می کنم

و گاه شعر نشخوار می کنم

بعد این همه مدت که نشستم پشت این دکمه ها که هر کسی رو حریص می کنه که به سر و گوشش یک دست بکشه و یک دلی از عزا در بیاره و من حریص نوشتنم بعد اینهمه مدت که ننوشتم و نمی دونم واسه چی و شایدم بدونم و محرمی کو ؟

به هر حال انگیزه ی خیلی قوی برای نوشتن دارم باز و خوشحالم که اینجا رو هنوز دارم تا بنشینم و بنویسم . این روزها خیلی اروومم . انگار که از یک عزای هزار ساله در اومده باشم ... اخ نمی دونم چی دارم می نویسم ، فقط می دونم دوست دارم بنویسم و ممنون که هر از گاهی هنوز به یادم بودید تا این انگیزه در من زنده بمونه که یه روزی هم می نوشتم .

خسته ام و تنها لبخندی که خدا  زد حاصلش تو بودی که پاکتی سیگار در دست آمدی تا بنشینیم و این یلدای ماتم را سحر کنیم . نشیمنگاهمان در زیر پنجره بود . دستمان به پنجره نمی رسید و تنها حسرت ماه پشت پنجره را داشتیم که سیر نگاهمان می کرد ، ما شرم می کردیم که دستمان کوتاه است و به پنجره نمی رسد .

موهایت را می بافتم ( یکی از رو یکی  از زیر ) تا امتدادش که می بایست برهنگی ام را جامه ای بپوشاند . موهایت می رسید اما دستانم هرگز .

تو مشغول به حافظ بودی و من با یک صندلی زیر پا سعی می کردم بکارت ماه را بردارم . می خندیدی . باز دستمان نمی رسید . لبهایم تشنه ی سیگار گوشه ی لبهایت  که از شدت سرخی لبهات سرخ شده . سعی می کنم . دستانم نمی رسد باز

وچشمها
آنگونه شایسته نیستند تا به رکوع برق نگاهت به سجده روند
این را به حساب کفر من مگذار